حرفهایی هست که صدادارند. بعضی هم بیصدایند. حرفهایم از جنس هیچکدام نیستند
«پیرزنی با قدم های آهسته و دو عصایش، از خیابان می گذرد. ناتوان است. یک عصا جلو. بعد پای چپ جلو. عصای دوم جلو. پای راست کنار پای چپ. ویژژژژ. اتومبیلی از جلوی پیرزن می گذرد.
تا کجا؟ تا کی؟»
داستان شاهدخت سرزمین ابدیت - آرش حجازی - ص ۲۱۰
+
نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم مهر 1385ساعت 3:36 بعد از ظهر توسط دیوونه
|
من:
تنها فرق ديوانه ها با آدماي ديگه اينه که تعدادشون کمتره! وگرنه اگه خلها از عاقل ها بيشتر بودند اون موقع عاقل ها رو مينداختند تيمارستان, البته فکر کنم اون موقع ديگه اسمها هم برعکس مي شد, عاقل مي شد ديوونه و ديوونه عاقل.
وبلاگ:
این وبلاگ هیچ جهتی نداره. به هیچ جایی قرار نیست که برسه. به کسی هم قرار نیست چیزی بگه. فقط یه کمده شخصیه که تمامی مطالبی رو که از خوندنشون حال می کنم و یا از نوشتنش خالی می شم رو توش می زارم. اصلا هم برام مهم نیست که خوشتون بیاد یا نه. من کسی رو به زور مجبور به خوندنش نکردم و نمی کنم. فقط جایی رو می خواستم که وقتی بهش سر میزنم اون حسی رو که در فلان روز و در بهمان ساعت موقع نوشتن اون پست داشتم رو یادم بیاره. همین.
لپ کلام:
اونایی که این وبلاگ رو می خونن که روح لطیفشون حال کنه: لطفا همین الان اون X بالا و راست رو فشار بدن. اونايي كه مي خوان سًر شخصيت منو پيدا كنن، يا خير سرشون بدينوسيله كلاسهاي مؤعظه فلسفيشون رو با مدرك و سند تشكيل بدن: بايد بدونن كه خيلي راه در پيش دارن و مطمئن باشند كه به اين راحتي ها هم كه مغز پوك و پر از حرف و حديثشون ميگه نيست. اونايي كه حال مي كنن از خوندن تنهايي هاي يك ديوونه و فقط همين: قدمشون روي چشم. اصلا هم مهم نيست كه نظر بدين يا نه. به هر صورت حال دادین
