فقط منتظري تا شروع كني.

شروع مي كني . توي را هي هدفاتو تكرار مي كني تا يادت نشه .

چند تا غول بي شاخ و دم مي بيني كه دارن به طرفت مياد . بند كفشاتو سفت مي بندي . البته اگه كفش كوه نوردي باشه بهتر جواب مي ده ! بند كفشاتو محكم مي كني و خودتو براي يك تيپا حسابي آماده مي كني .

اولي ... شوت

دومي ... شوت

و سومي و چهارمي ... تا تموم مي شن .

عرق تنتو خشك مي كني و يك لبخند البته با يكم غرور مي زني و رد مي شي . وسط هاي راه ديگه يادت مي شه هدفاتو تكرار كني . بعضي هاشون يكم كم رنگ شدند شايد خاكستري . رنگي خنثي . اما بازم مي ري . مانع ها رو رد مي كني .

اما انگار دوام نمياري . انگار يك چيزي كه مانع نيست تو را مانع مي شه .

اول نمي شناسيش . اما وقتي شناختي رنجت بيشتر مي شه .

" يك هو مي بيني جايي وايستادي . اطرافت همه غريبن . تو اصلا دلت نمي خواست با اينا رو به رو بشي ولي مي بيني رو به روتن . تو اصلا نمي خواستي بعضي از جمله ها رو بگي اما گفتي .

تو نبايد بعضي از كارا رو مي كردي اما انجام دادي ؟

"خدايا من نمي خواستم اين جوري بشه"

از كجا شروع شد ؟ برمي گردي عقب . فكر مي كني از كم رنگ شدن هدفات شروع شد ؟

نه اين طورام به نظر نمي رسه . يك جاي ديگه كار مي لنگه .

بيشتر فكر مي كني .

مي گي شايد اين مانع هاي ناشناخته كار دستم دادن؟

آره . هر چي كه هست توي همين هاست كه نمي شه اسمشو مانع گذاشت . دنبال واژه ها مي گردي تا يك جوري نرسيدنتو توجيه كني . خوب اسمشو چي بزارم ؟

واي امروز مغز ما هم كار نمي كنه .

راستي اسم اين ناشناخته ها چيه ؟

خودم ؟

تو ؟

دوستات ؟

آدمها ؟

هر چي كه هست زير سر همين جانورهاي دوپاي ايستادست .

.....:  ...:... .... ..: ... ..: ::::  "... :..... ..."

:....: "... ::: ..... :-...

....: :......: ....." :.....  :.... ..:-

:::...  ---: .....: "........-: ..... ........ ....::::::......... بود .

گفتم :

این نقطه ها چیست ......؟

گفت  ........  بریــــل

گفتم ........ نا بینا نیستم  !

گفت پس....... ندیدی ! ؟

گفتم.................... دیدم

گفت پس...نشناختی ! ؟

گفتم ............. شناختم

گفت پس......نخواندی ۱؟

چه چیز را .............. نخواندم ؟

  برایم چنین نوشت :

::....- .....: --: ..... ....  .   ..: :.  ....-

:. .: ... ..:.

 روشندلی یافتم .......

اشک در چشم چنین خواند ......

 سوختن را .....اما ...شاید دیر باشد.

خدا حافظ .

روز بدیست
      روز یادآوری بدیها
      روز به یاد داشتن اشکهای داغ
                             برگهای خشک
                              دیدن آنچه نباید می بود. شنیدن آنچه نباید می گفت
                              کشتن یک حس در درون. به امیدی واهی
روز سوختن. دانستن. فهمیدن. بودن. نبودن. شدن. نشدن.

این روزت مبارکتر باشد

این کلمات فروغ است،دی ماه ۱۳۳۸. می تواند کلمات من هم باشد،بهمن ماه ۱۳۸۴.

                      شهیار

زمان می گذرد. با آنکه عجله ای نداشتم وندارم. اما زمان می گذرد. و می آید روزی که بین بود و نبودش تصمیم بگیرم. یشمار ثانیه ها را ای دیوزه. که زمان بس سریع می گذرد

شك داري ؟ من مطمئنم !

مرگ فقط واژه ایست که از آن می ترسیم. چون دروازه ای که ورایش را نمی فهمیم. به همین سادگی همین.

جهانگیر، روحت شاد

یادش بخیر
آن روزها
مکالمه با خورشید
دفترچه های کوچک ذهن من را
سرشار خاطره می کرد
امروز پاره است
آن سیم ها
که دلم را
 تا آسمان مخابره می کرد.

با من تماس بگیر , خدایا
حتی هزار بار
وقتی که نیستم
لطفا پیام خود را
روی پیغام گیر دلم بگذار.

Patience has its limits. Take it too far, and it's cowardice.
-George Jackson

تا حالا اینطوری به موضوع فکر نکرده بودم. ولی این جمله بدجور پشتمو لرزوند.

عقیده هیچگاه عقده نخواهد شد. ولی نا بخردان عقده را عقیده قرار می توانند.

Our lures trail
in the prop-wash,
skipping to mimic
live bait. Minutes ago
I watched you
cut up the dead shrimp
that smell like sex.
Now we stand, long
filmy shapes jigsawed
by the waves, and wait
for the rods to arc
heavy with kingfish.
We bring the limit
of eight on board,
their teeth gnashing
against the lures.
And I think how tender
all animal urgency is—
these fish thrashing
to throw the hook,
or a man flinging himself
into the future
each time he enters
a woman. This
is what I picture
all afternoon: you
inside me, your body a stem
bent under the weight
of its flowering,
as beautiful as that;
how carefully
you would lower yourself,
like something winged,
a separate order
of fallen thing
from these angels with fins
who know only once
the difference
between water and air.

—Enid Shomer