دهانی پر از شوری . شوری خونابه. خونابه ای که بهای پایمردی ات بود. خونابه ای که سزایت بود. و تو به امید بردن در مسابقه ای که برنده ندارد، رقص پا می روی. که اگر ببازی وجدانت را باخته ای و اگر ببری زندگیت را باخته ای. و تویی که حریف خسته از مشت زدن می خواهی نه حریفی که دهانش را خورد کرده باشی. صدها آفرین بر تو  و ایده هایت باد. که جایی برایشان نمی یابی و نخواهی یافت. بدان که خُرد را به خِرد راهی نیست.

و تو ای دیوزه ، منتظرم باش که خواهم آمد . به استقبالت!

جانم،

« عقیده » ات از دست « عقده » ات مصون بدار .
باشد تا سره را از ناسره تشخیص دهی! آمین

The Most Important Choices are the ones we ara afriad to make... 

If there would be a justice day, whom would I be? God?, Jesus?, Victim?

I don't think so. I rather be the Sitan. Laughing at others while I know the higher the number of victims are, the worse place I would have.

I'll face it. It worth a minute of laughing.

      و تو ای دیوزه، به امید دیدار.

... و من چه خسته ام ز این همه بار

from comments

برام دعا کنید.

...و نترسيم از مرگ

مرگ پايان كبوتر نيست .

مرگ وارونه يك زنجره نيست .

مرگ در ذهن اقاقي جاري است .

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد .

مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد .

مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان .

مرگ در حنجره سرخ ـ گلو مي خواند .

مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است .

مرگ گاهي ريحان مي چيند .

مرگ گاهي ودكا مي نوشد .

گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد .

و همه مي دانيم

ريه هاي لذت ، پر از اكسيژن مرگ است . ...

عبور بايد كرد.

صداي باد مي آيد،عبور بايد كرد.

و من مسافرم، اي بادهاي همواره!

مرا به وسعت تشكيل برگ ها ببريد.

مرا به كودكي شور آب ها برسانيد.

و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور

پر از تحرك زيبايي خضوع كنيد.

دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر

در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد.

و اتفاق وجود مرا كنار درخت

بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك.

و در تنفس تنهايي

دريچه هاي شعور مرا بهم بزنيد.

روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز

مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد.

حضور « هيچ » ملايم را

به من نشان بدهيد.

به سراغ من اگر مي آييد،

پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.

پشت هيچستان رگ هاي هوا، پر قاصدهايي است

كه خبر مي آرند، از گل واشده دور ترين بوته خاك.

روي شن ها هم، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي

است كه صبح

به سر تپه معراج شقايق رفتند.

پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،

زنگ باران به صدا مي آيد.

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت جاري است.

روز و شب ها رفت.

من بجا ماندم در اين سو، شسته ديگر دست از كارم.

نه مرا حسرت به رگ ها مي دوانيد آرزويي خوش

نه خيال رفته ها مي داد آزارم.

ليك پندارم، پس ديوار

نقش هاي تيره مي انگيخت

و به رنگ دود

طرح ها از اهرمن مي ريخت.

پرم از راه، ازپل، از رود، از موج

پرم از سايه برگي در آب :

    چه درونم تنهاست .

انسان وقتي دلش گرفت

از پي تدبير مي رود.

      من هم رفتم.