دو راه برای حلش هست. یا بزرگ بشیم. یا اونا کوچیک بشن. یا هردو.

من چهارمین راه رو انتخاب کردم !!

من با تمام جانم پَر بسته و اسیرم
باید که با تو باشم در پای تو بمیرم

عهدی که با تو بستم هرگز شکستنی نیست
این رشته تا دَم مرگ هرگز گسستنی نیست

نشنيد كه شيشه نيست. اين شفاف، از جنس ديگري است. از جنس زندگي، از جنس عشق، از جنس گازي كه از سر شيطنت از لاله گوشت گرفتم. از جنس توست. از جنس من است.

نه......... اين شفاف شكستني نيست. نمي گذارم

مغرورم... از اینکه با همچون تویی هم صحبت شدم. کسی که فهمید که مردن مهم نیست. نبودن مهم نیست. مهم چگونه بودن است.

مغرورم

خودسوزی کرد..... ولی نمرد.

به همین سادگی

                                                 نمي دانم

                                                                                                         مرگم را

 They lie there silently with open eyes, and they feel both their closeness and the distance that separates them.
After a while he raises his head on his arm and looks at her for a long time, as though he can see much more than just the outlines of her face.

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم

که گویا قبل از هر فریادی لازم است

حال نمی دانم گرفتاری من

از سکوت توست

و یا از فریاد خودم

دلیل سکوتت را نمی دانم !!!

ولی دلیل فریاد خود را خوب می دانم

وقتی راست به چشم های ما می نگرد

بشنو صدایم را شاید پاسخی باشی بر زمزمه های تنهایی قلبم. بشنو صدایم را و مرا در یاب ! مرا که در ثانیه های پر از ابهام زندگی دچار تردیدم

بس است!

می خواهم به خانه بروم

این لباس زندان را دربیاورم

و نمایش را ترک کنم

اما در این بند انتظار می کشم

چون می خواهم بدانم

آیا تمام این ایام گناهکار بوده ام؟

تمام فرق ما با بقيه همين بود که حرفهای خودمان را خودمان به هم می زديم، که آن هم تمام شد: تمام فرق ما با تمام آدمهای دنيا تمام شد.

«ما» هم تمام شد؛ مثل تمام اتفاقات خوب، مثل تمام بادامهای هندیِ دنيا، مثل تمام پله هاي اصفهان. مثل همه گريه هاي شبانه، مثل همه نگاه هاي عاشقانه، مثل من.

تمام شد.

تمام.

آدمهای احساساتی تنها کسانی هستند که معنی واقعی زندگی را می فهمند. آدمهای احساساتی هزار هزار بار عاشق می شوند و هر بار مطمئنند که اين بار با تمام دفعات قبل فرق می کند. هر روز به مدت يک تا چند ساعت احساس می کنند خوشبخت ترين آدم روی زمين هستند و آگاهی از اينکه بقيهء روز را در افسردگی مطلق به سر می برند باعث می شود تک تک لحظات شيرين زندگی را با نهايت وجود تجربه کنند و از آن لذت ببرند. آنها می توانند در يک لحظه تمام دنيا را فراموش کنند و از پيامدهای هيچ تصميمی نترسند. هيچ روزی در زندگی آدمهای احساساتی مثل روزهای ديگر نيست. هر روز هزار دليل جديد هست برای اميد و عشق به زيستن و هزارو يک درد جديد برای آرزوی مرگ و زجر کشيدن.

آدمهای احساساتی بزرگترين دروغهای تاريخ بشريت را به ثبت رسانده اند. آنها هر قولی که داده اند را هزار بار شکسته اند و هر اشتباهی را صدهزار بار تکرار کرده اند. آنها اصلا هيچ درکی از معنی هرگز و هميشه و ممنوع و درست و غلط ندارند. آدمهای احساساتی زندگی اطرافيانشان را به گند می کشند و تنها کاری که در قبال گناهان فجيعشان انجام می دهند اين است که برای مدت کوتاهی شديدتر و عميقتر افسرده می شوند.

آدمهای احساساتی در هر لحظه از زمان تمام افکارخصوصی و احساسات واقعيشان را به تمامی جهانيان اعلام می کنند. آنها تنها کسانی هستند که «دوستت دارم» را با تمام وجودشان احساس می کنند و برای فرياد زدنش از هيچ کس و هيچ چيز نمی ترسند. آدمهای احساساتی واقعا همانقدر که می گويند سبک هستند، آنها واقعا روی ابرها راه می رند، درست مثل روزهايی که می خواهند بميرند، آنها وزن بدبختی را روی تک تک سلولهای پوستشان لمس می کنند. آدمهای احساساتی هرگز و هيچ وقت و به هيچ دليلی در لحظه دروغ نمی گويند و تمام حرفهای اطرافيانشان را نيز در همان لحظه از صميم قلب می پذيرند.

تکرار می کنم : آدمهای احساساتی را بايد کُشت.

آدمهای احساساتی نهايت زندگانی هستند.

گفتا     خرابت     می شوم               گفتا    تو      ابادی     مگر

گفتم    ندادی   دل  به  من                 گفتا  تو  جان   دادی   مگر

گفتم   ز    کويت   می روم                 گفتا    تو      ازادی    مگر

گفتم      فراموشم     مکن                گفتا    تو   در   يادی   مگر

گفتم    که  بر    بادم   مده                 گفتا   نه    بر   بادی   مگر

گفتم  که اين پست رو بخون                  گفتا    که      الافم    مگر